Tüm Yazılara Dön
🌐 This article is also available in English: Read in English ➔

Kendi Kapımdan Geçerken: Bir Yaşam Laboratuvarı ve Teşekkür

Uzun zamandır kendimle gerçekten baş başa kalıp sohbet etmediğimi fark ettim. Son beş yıl içinde hayatımda pek çok şeyin değiştiğini, yaşam çizgimin inişli çıkışlı, adeta deneysel bir hâl aldığını biliyorum.

Beni uzun zamandır tanıyan dostlarım bilir; kendimi hep geliştirmeye, ruhum için en doğrusunu ve en iyisini yapmaya özen gösterdim. Bugüne kadar kendime kattığım, "Gizem"in heybesine eklediğim her şey adına çok gururlu ve huzurluyum. Bu beş yılda zaman zaman kendimi hırpalayacak kadar sınırlarda gezindiğimi, çevremi şaşırttığımı, alışılmış hayat normlarının oldukça dışında bir yol sürdürdüğümü biliyorum. Beş yıl önce o eşikten geçip bambaşka bir dünyayla tanışırken, pek çok zorluğu göze alarak o adımı atmıştım.

Bu yol beni ne kadar zorlasa da, zaman zaman yalnızlığın en çetin köşelerine itse de, bugün durduğum yerden ve vardığım noktadan gurur duyuyorum. Benim için bu yolculuğun devamı var; belki mekânların, belki rollerin, belki de pek çok şeyin değiştiği yeni bir formda... Ama kesinlikle var.

Bunları satırlara dökmek istedim; çünkü en başta benden asla vazgeçmeyen Abime ve Anneme sonsuz bir minnet borçluyum. Beni hiç sorgulamadan, zerre şüphe duymadan yanımda durdular; her ne olursa olsun orada olacaklarını her an hissettirdiler. Bazen bazı şeylerin dilde bir izahı yoktur. Hatta en yakınınız olan ailenize bile kelimelerle anlatamadığınız bir hayatın içinde yeşermeye çalışırsınız; işte tam da öyle dönemlerde koşulsuz yanımda olmaları benim için paha biçilemezdi.

Yalnızca ailem değil; iniş çıkışlarımı kendi doğal ritimleriyle kabullenen, beni hiç yanlış anlamadan hep destekleyen o birkaç özel dostuma da kalpten teşekkür ediyorum. İsimlerini buraya yazmıyorum; çünkü ikisi de benim hayatımdaki yerlerinin ne kadar vazgeçilmez olduğunu çok iyi bilirler (E & E — Tesadüf diye bir şey yoktur).

Tıpkı beş yıl önceki o dönüm noktasında olduğu gibi, bugün hayatımda yepyeni bir kapı aralanıyor. Karşınızda yine alışılmış kalıplara sığdıramayacağınız, belki ilk bakışta anlam veremeyeceğiniz bir Gizem görebilirsiniz.

Ama ne de olsa hayat koca bir laboratuvar; ve ben orada beyaz önlüğümle, merakla keşfetmeye devam ediyor olacağım.


23 Mayıs 2024

GU

Gizem Uzer

Düşüncelerini, edebiyata ve hayata dair gözlemlerini dijital bahçesinde paylaşan bir yazar.

← Kusurun Işığı ve Aynanın İki YüzüSessizlik ve Derin Odaklanma Sanatı →